Jerzy StanisławDrugie imię obecne tylko w dokumentach do 1960 r., Ochmański nigdy go nie używał. Ochmański (ur. 4 grudnia 1933 w Rudniku nad Sanem, zm. 15 czerwca 1996 w Poznaniu) – polski historyk, lituanista, badacz dziejów Wielkiego Księstwa Litewskiego i Rosji, biograf Feliksa Dzierżyńskiego, uczeń Henryka Łowmiańskiego, od 1955 pracownik Instytutu Historii UAM (od 1965 docent, a od 1970 profesor), w latach 1969–1972 dziekan Wydziału Filozoficzno-Historycznego, 1972–1975 wicedyrektor Instytutu Historii, od 1968 kierownik Zakładu Historii Narodów ZSRR (od 1990 Zakładu Historii Europy Wschodniej). Od 1989 współzałożyciel i pierwszy prezes Fundacji Historycznej im. Profesora Henryka Łowmiańskiego.
Życiorys Urodził się jako najmłodszy z dwanaściorga dzieci Łukasza i Ludwiki z domu Janas. W wieku dwóch lat stracił ojca (matka zmarła, gdy miał 21 lat). Rodzina była bardzo uboga, w okresie okupacji czworo jego rodzeństwa zmarło z głodu i chorób, on sam utrzymywał się m.in. z kradzieży węgla z niemieckich transportów. Od 1940 uczęszczał do szkoły powszechnej w Rudniku, którą ukończył w 1947. Tam kontynuował edukację w gimnazjum i liceum ogólnokształcącym.