G. P. Bellori, Le Vite de pittori, scultori et architetti moderni..., Rome , s. 448, za: R. Verdi, On the Critical Fortunes – And Misfortunes – Of Poussin’s Arcadia, „The Burlington Magazine”, t. 121, nr 911 (luty 1979), s. 95.. W 1685 roku płótno trafiło do kolekcji królewskiej i od 1695 roku znajdowało się w Wersalu, gdzie pozostało co najmniej do początku XIX wieku, po czym trafiło do Luwru.
Obraz przedstawia trzech pasterzy i kobietę, którzy spacerując po Arkadii, krainie wiecznej szczęśliwości, znaleźli grób z wyrytym napisem ET IN ARCADIA EGO. Pasterze starają się odczytać inskrypcję, która uświadamia im przemijanie, o którym zapewne nigdy nie myśleli, żyjąc w raju. Wcześniejsza wersja obrazu, jest bardziej dynamiczna, barokowa, o weneckim kolorycie. Wersja późniejsza jest zdecydowanie klasycyzująca: kompozycja jest centralna i czytelna, dramatyzm z wcześniejszego przedstawienia został zastąpiony przez zadumę, w tle ukazany został pejzaż.
Interpretacje Znaczenie napisu do dziś nie zostało jednoznacznie ustalone, można go bowiem tłumaczyć na dwa sposoby: I ja żyłem w Arkadii albo Ja (śmierć) jestem nawet w Arkadii.