Stanowiska wicepremiera oraz ministra stanu zajmował również w dwóch gabinetach Süleymana Demirela (od marca 1975 do czerwca 1977 oraz od lipca 1977 do stycznia 1978).
Po puczu wojskowym z września 1980 jego ugrupowanie zostało zdelegalizowane. Necmettin Erbakan został w październiku 1980 aresztowany pod zarzutem przekształcenia partii w nielegalną organizację przeciwną sekularyzmowi. Ostatecznie w lipcu 1981 został uniewinniony i zwolniony z jednostki penitencjarnej. W 1983 zainicjował powołanie Partii Dobrobytu. Sam od 1982 był objęty dziesięcioletnim zakazem pełnienia funkcji politycznych, który został uchylony na skutek referendum z 1987. W tym samym roku formalnie objął przywództwo w swoim ugrupowaniu. W 1991 i 1995 ponownie był wybierany do tureckiego parlamentu. Drugie z tych wyborów zakończyły się zwycięstwem Partii Dobrobytu. Po upadku powstałej po nich koalicji Partii Ojczyźnianej z Partią Słusznej Drogi jego formacja zawiązała sojusz z drugim z tych ugrupowań. W rezultacie 28 czerwca 1996 Necmettin Erbakan stanął na czele nowego rządu. Stał się pierwszym w republikańskiej Turcji premierem będącym jednocześnie liderem środowiska islamistów. 28 lutego 1997 tureccy wojskowi wystosowali memorandum, domagając się jego ustąpienia pod groźbą zamachu stanu.