30 czerwca tegoż roku polityk zrezygnował z pełnienia funkcji premiera.
W styczniu 1998 Partia Dobrobytu została rozwiązana, jej lidera objęto pięcioletnim zakazem pełnienia funkcji publicznych. Wcześniej w grudniu 1997 zainicjował utworzenie Partii Cnoty, którą zdelegalizowano w 2001. W tym samym roku powołał Partię Szczęścia. W 2002 został skazany na karę 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności za fałszowanie dokumentów w sprawie dotyczącej defraudacji funduszy Partii Dobrobytu. W 2003 Recai Kutan przekazał mu przywództwo w Partii Szczęścia. Z uwagi na wyrok skazujący w sprawie karnej Necmettin Erbakan został jednak w 2004 zmuszony do rezygnacji. Wykonanie kary w międzyczasie odraczano z uwagi na stan zdrowia, po czym zamieniono ją na areszt domowy. W 2008 polityk został ułaskawiony decyzją prezydenta Abdullaha Güla. W 2010 ponownie stanął na czele Partii Szczęścia, którą kierował do czasu swojej śmierci w 2011.
Życie prywatne Był żonaty, miał troje dzieci, w tym syna Fatiha Erbakana.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu