Nosorożec indyjski (Rhinoceros unicornis) – gatunek ssaka z rodziny nosorożcowatych, jeden z dwóch gatunków swego rodzaju. Pojawił się w środkowym plejstocenie. Długość głowy i tułowia od 335 do 346 cm, ogon długości 66 cm. Masa ciała do dwóch ton. Na nosie pojedynczy róg, samce mają duże kły żuchwowe używane w walkach. Zasiedla tereny podmokłe, rzadziej lasy i łąki Indii i Nepalu, w przeszłości zajmował znacznie większy obszar, dziś ograniczony w zasadzie do terenów chronionych. Prowadzi samotne życie, aczkolwiek obserwowano kilkadziesiąt osobników taplających się wspólnie w bajorkach. Po 16 miesiącach ciąży samica rodzi jedno młode.
Budowa thumb|left|Nosorożec indyjski nosi pojedynczy róg Długość głowy i tułowia nosorożca indyjskiego wynosi od 335 do 346 cm, czemu towarzyszy ogon długości 66 cm. Czyni to nosorożca indyjskiego większym od jego bliskiego krewnego nosorożca jawajskiego osiągającego do 344 cm długości głowy i tułowia, nie dorównuje on jednak największemu przedstawicielowi tej rodziny żyjącemu obecnie, nosorożcowi białemu osiągającemu nawet do 420 cm. Wysokość w kłębie nosorożca indyjskiego wynosi od 175 do 200 cm. Dorosły samiec może ważyć nawet 2 t, samica nie dorównuje mu masą ciała.