Pośrednie i bezpośrednie przyczyny wyzwolenia anubhawa – akt intuicyjnego rozpoznania tożsamości własnej jaźni (atmana) i Brahmana. Według Śankary, doświadczenie to poprzedzają: panditja – stan nauki balja – stan dziecięcej prostoty muni – stan milczącego ascety
anubhuti – wniknięcie w swoją jaźń (atmana) widja – wiedza usuwająca błędne poznanie i niewiedzę (awidja) dźńana – poprzez bezpośrednie poznanie swojej jaźni jako atmana identycznego z brahmanem pradźńa w ujęciu Jogasutr Patańdźalego to czynnik bezpośrednio powodującym wyzwolenie u jogina. Źródłem pradźńi jest wiwekakhjati (poznanie rozróżniające). brahmadhjana (jako urzeczywistnienie jakości sat-ćit-ananda) – uwalnia człowieka od konieczności inkarnacji
mahawakja – realizacja stanu opisywanego mantrami Upaniszad sajudźja – stan jogi z osobową formą boga
łaska Wisznu – zdaniem dwajtawedanty Madhwy dźiwa jedynie zdobywa zdolność do mokszy, która nadchodzi jako akt łaski ze strony Wisznu po opanowaniu wiedzy świętych ksiąg i umiejętności nieprzerwanej medytacji
łaska Śiwy (prasada) – opisana w Iśwaragicie jako przynosząca wygaszenie nirwana na drodze praktyki ośmiostopniowej asztangajogi
łaska Rudry umożliwiała osiągnięcie wyzwolenia sadhace tradycji paśupatów