Departament łomżyński – departament Księstwa Warszawskiego istniejący w latach 1807–1815 ze stolicą w Łomży.
Utworzony na podstawie art. 64 konstytucji z przyłączonej do Księstwa głównej części departamentu białostockiego Prus Nowowschodnich. 19 grudnia 1807 r. dokonano podziału departamentu na powiaty i zgromadzenia gminneDzP KW Nr 2, s. 22.. w 1816 przekształcony w województwo augustowskie Królestwa Polskiego.
Departament łomżyński składał się z 7 powiatów: powiat biebrzański (z siedzibą w Szczuczynie) powiat dąbrowski (z siedzibą w Lipsku, później w Augustowie) powiat kalwaryjski powiat łomżyński powiat mariampolski powiat tykociński powiat wigiersko-sejneński (z siedzibą w Sejnach). Departament miał dziwaczną konfigurację geograficzną, co było wynikiem oddania Rosji w 1807 roku sporej części obwodu białostockiego – powiatów białostockiego i bielskiego, główne części powiatów drohiczyńskiego (bez Wysokiego Mazowieckiego) i suraskiego (bez Tykocina) oraz mniejszych części powiatów dąbrowskiego, wigierskiego i goniądzkiego). Składał się on z dwóch bardzo róźnorodnych regionów: południowego w zlewisku Wisły, gdzie dominowała gęsto rozsiana szlachta mazowiecko-podlaska, oraz północnego w dorzeczu Niemna, charakteryzującego się wielką własnością ziemską.