W 1942 został zmobilizowany do Armii Czerwonej. Od 1943 walczył w szeregach Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Wówczas zaczął pisać swoje pierwsze wiersze w języku polskim. Po zakończeniu wojny jako repatriant wrócił do Polski. Wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a następnie do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Należał do Związku Walki Młodych, a w latach 1946–1948 wchodził w skład jego zarządu. Następnie był członkiem władz centralnych Związku Młodzieży Polskiej. Publikował m.in. w „Odrodzeniu”, „Po prostu”, „Nowej Kulturze”, „Sztandarze Młodych”, „Twórczości” i „Żołnierzu Polskim”.

W latach 1946–1956 studiował filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. W marcu 1950 był w gronie ośmiu studentów, członków PZPR, którzy wystąpili z listem otwartym atakującym prof. Władysława Tatarkiewicza, protestując przeciwko dopuszczaniu na prowadzonym przez niego seminarium do czysto politycznych wystąpień o charakterze wyraźnie wrogim budującej socjalizm Polsce. List przyczynił się do odsunięcia Tatarkiewicza od prowadzenia zajęć na uczelniList grupy uczestników seminarium filozoficznego profesora Władysława Tatarkiewicza, „Przegląd Filozoficzny” nr 2/1995 (14), s. 88.