Z braku uzbrojenia, oboje uzgodnili między sobą, że w razie konieczności staranują poszukiwany samolot, przy czym Sasseville uderzyć miał w kokpit Boeinga celem zabicia porywaczy, Penney natomiast w ster kierunku samolotu pasażerskiego, celem wytrącenia go z kursu. Para w powietrzu bezskutecznie poszukiwała – wizualnie i za pomocą radaru – samolotu pasażerskiego na niskim pułapie przez około dwie godziny i nie odnalazłszy go powróciła do Andrews.
Próba przejęcia kontroli nad samolotem Śledztwo przeprowadzone po zdarzeniu dowiodło, że pasażerowie po tym, jak terroryści opanowali samolot, zostali wraz ze stewardessami zagonieni na tył samolotu, skąd zakazano im przemieszczania się. Terroryści nie zabronili im jednak korzystania z telefonów. Dzięki temu pasażerowie dowiedzieli się od swoich rodzin o tym, że w tym samym dniu doszło do ataków na wieże WTC w Nowym Jorku. Dochodząc do wniosku, że ich samolot również ma posłużyć do ataku na jakąś budowlę – być może w stołecznym Waszyngtonie – pasażerowie zdecydowali się na próbę odbicia samolotu z rąk terrorystów. Decyzję tę podjęto w wyniku wspólnego głosowania. W postanowieniu o ataku na porywaczy, pasażerów najprawdopodobniej utwierdziło również spostrzeżenie leżących przed kokpitem ciał pilotów.