W arkadach znajdowały się również cele dla osób, które dobrowolnie zdecydowały się na pustelnicze życie w zamknięciu. Kilka niewielkich pomieszczeń posiadało okna wychodzące jedynie na kościół, by pustelnica (w praktyce zamieszkiwały tam jedynie kobiety) mogła przysłuchiwać się nabożeństwom, oraz na cmentarz, gdzie wierni mieli pozostawiać pożywienie. Najbardziej znaną mieszkanką celi przy cmentarzu była Alix la Bourgotte, która umarła w swoim pomieszczeniu w 1470 r. po 46 latach dobrowolnego odosobnienia.
XVI i XVII wiek W XVI stuleciu podjęto kolejne prace porządkowe na terenie cmentarza, wznosząc na nim nową fontannę według projektu Jeana Goujona oraz nowe arkady. Przez cały XVI wieku na terenie cmentarza miało miejsce kilkanaście starć między katolikami a protestantami, doszło też do kilku brutalnych samosądów na przedstawicielach obu stron. W kolejnym stuleciu cmentarz, chociaż nadal oficjalnie czynne miejsce pochówku, stał się de facto w pierwszej kolejności ulubionym miejscem nielegalnych handlarzy. W związku z tym oraz z planami rozbudowy ulicy de la Ferronerie pojawił się pierwszy projekt zamknięcia cmentarza (1669). Wówczas jednak pomysł został zarzucony wobec braku miejsca na nowy cmentarz.