Fatalnie przedstawiał się też stan higieny na cmentarzu: pochówki w trumnach należały do rzadkości, większość zmarłych, niezależnie od sytuacji społecznej, chowano bezpośrednio w ziemi, pozostawiając groby odkryte niekiedy przez kilka dni. Czyniło to z cmentarza istną wylęgarnię epidemii, szczególnie niebezpieczną wobec faktu, że sąsiadował on z przeludnionymi dzielnicami centralnymi.
Z czasem wygląd części dla bogatych i biednych uległ dalszemu różnicowaniu. W części dla zamożnych wzniesiono (na koszt rodzin zmarłych) rząd kilkudziesięciu arkad, które łączyły poszczególne kaplice. Arkady te otrzymały bogatą dekorację malarską i rzeźbiarską, w tym słynne piętnastowieczne wyobrażenie Tańca śmierci, znajdujące się dziś w Luwrze. Ślady po niektórych arkadach są widoczne po dziś dzień w architekturze domów otaczający plac de Bellay. Centrum cmentarza stanowiła drewniana dzwonnica i latarnia o ironicznej nazwie Notre-Dame de Bois (Matka Boska Drewniana). Poza nią cmentarz nie posiadał specjalnie atrakcyjnych architektonicznie nagrobków, jako że od czasu budowy arkad na ich konstruktorach wymuszono przestrzeganie określonych wzorów formalnych, co nie pozwoliło na tworzenie dzieł znanych z innych paryskich nekropolii.