W grudniu 1951 uzyskał dyplom inżyniera nauk technicznych i magistra geologii na podstawie pracy Opracowanie geologiczne między Bliżynem a Odrowążem, wykonanej pod kierunkiem Romana Krajewskiego.
Od lutego 1952 został zatrudniony na podstawie nakazu pracy w Wydziale Rud Państwowego Instytutu Geologicznego w Krakowie jako pracownik stały. Po przeniesieniu służbowym w 1952 do Warszawy pracował w Zakładzie Złóż Kruszców PIG, prowadząc prace geologiczno-wiertnicze, badające rudonośność utworów mezozoiku na obszarze świętokrzyskim, częstochowskim i w Karpatach.
W 1954 otrzymał stanowisko adiunkta i objął kierownictwo Sekcji Świętokrzyskich Złóż Rud, a od 1956, po reorganizacji Instytutu, kierownictwo Pracowni Staropolskich Złóż Rud Żelaza w Zakładzie Złóż Rud Żelaza. Badał wówczas perspektywy złożowe paleozoicznego trzonu Gór Świętokrzyskich oraz ich obrzeżenia mezozoicznego. Wyniki badań znajdują się w licznych sprawozdaniach, opracowaniach i dokumentacjach geologicznych. Prace te dostarczyły również bogatego materiału do znajomości stratygrafii i budowy geologicznej wspomnianych obszarów.