Po powrocie z zesłania osiadł w Lublinie. Zaangażował się w działalność Lubelskiego Towarzystwa Zrzeszenia Oświaty „Światło”. Od 1907 roku został zatrudniony jako nauczyciel matematyki w prywatnej żeńskiej szkole handlowej Apolonii Serebeckiej-Latosińskiej. Od 1910 roku został dyrektorem „handlówki”, a wkrótce potem jej właścicielem. Szkoła Kunickiego stała się w ostatnim okresie zaborów ośrodkiem wychowania patriotycznego. Dziewczęta tam uczęszczające tworzyły między innymi Organizację Młodzieży Narodowej i drużynę harcerską im. Emilii Plater.
Po wybuchu I wojny światowej powrócił do działalności w PPS, z której ramienia brał czynny udział w pracach Komitetu Wykonawczego Lubelskich Organizacji Niepodległościowych. Wkrótce ponownie trafił do carskiego więzienia za działalność niepodległościową. W sierpniu 1915 roku po zajęciu Lublina przez Austriaków został wybrany do Rady Miejskiej. W 1918 roku uczestniczył w przygotowaniach do powołania Tymczasowego Rządu Ludowego Republiki Polskiej. Kunicki został komisarzem ludowym miasta Lublina.