Większość głosicieli musiała się ukrywać by nie zostać wcielona do armii niemieckiej lub radzieckiej.
Okres powojenny W 1948 roku gdy aresztowano Martina Kose i Friedricha Altpere, utworzono Komitet Służby, w którym usługiwali Albert Kruus, Karl Talberg i Artur Indus a pomagał im Lembit Toom. Komitet ten cały czas działał w konspiracji. Ponieważ Lembit Toom mógł swobodnie podróżować odwiedzał grupy współwyznawców (po roku 1957 pomagał również w tłumaczeniu i drukowaniu literatury biblijnej). W tym okresie usługiwanie w zborach groziło utratą życia. Zdjęcia osób, których władze uważały za przywódców rozwieszano na dworcach kolejowych, a ich samych uważano za niebezpiecznych przestępców. W latach 1948–1951 aresztowano 72 Świadków Jehowy oraz ich sympatyków. Aresztowani otrzymywali wyroki bez rozprawy; jedynie byli informowani o wymiarze otrzymanej kary – od 5 do 12 lat więzienia lub łagru. Większość skazywano na 10 lat. Po zmianie prawa wyroki sięgały 25 lat więzienia. Mimo tej presji w tym samym okresie liczba głosicieli przekroczyła 100 osób.