W latach 30., gdy w działalności kaznodziejskiej korzystano również z gramofonów, Emil Zarycki został zaproszony do Biura Głównego do Brooklynu, gdzie z jego udziałem nagrano serię wykładów biblijnych na płytach gramofonowych w języku ukraińskim. W latach trzydziestych radiostacja w Winnipeg przygotowała kilka półgodzinnych audycji zawierających przemówienia biblijne wygłaszane m.in. przez Emila Zaryckiego, a także pieśni ze śpiewnika „Pieśni na chwałę Jehowy” z 1928 roku śpiewane przez czterogłosowy chór.
Emil Zarycki wraz z żoną tłumaczeniem literatury biblijnej zajmował się przez 40 lat, do roku 1964. Następnie zadanie to powierzono Maurice’owi Saranczukowi, który przez kilka lat wspólnie z żoną Anne pomagał małżeństwu Zaryckich.
Zorganizowanie działalności Zorganizowaną działalność kaznodziejską na terenie obecnej Ukrainy zaczęto prowadzić w roku 1927. Małe i odizolowane grupki połączono w zbory. Rozpoczęto też regularną działalność kaznodziejską prowadzoną od domu do domu.