Istniało 12 zarządów okręgowych TBS w Baranowiczach, Białymstoku, Wilejce, Grodnie, Głębokim, Kosowie, Lidzie, Nowogródku, Słonimie, Świsłoczy i Wilnie. Organizacja przeprowadzała różnorodne akcje propagujące szkolnictwo białoruskie, subsydiowała kilka białoruskich szkół powszechnych i gimnazjum w Wilnie, wspierała drukowanie podręczników dla nich, organizowała kursy i seminaria pedagogiczne dla nauczycieli Białorusinów, zakładała biblioteki i czytelnie, wydawała swoje pisma, np. „Летапіс Таварыства беларускай школы”.
Pod koniec 1926 organizacja została opanowana przez działaczy Białoruskiej Włościańsko-Robotniczej Hromady (co odbiło się także w rozkładzie wpływów politycznych w Białoruskim Komitecie Narodowym w Wilnie, gdzie do zarządu weszli aktywiści BWRHЭнцыклапедыя гісторыі Беларусі ў 6 тамах, Т. 1, А–Беліца, red. М. В. Біч i in., Мінск 1993, s. 449. . .). W rezultacie nastąpił silny wzrost liczby terenowych kół TBS, na czele których często stali przewodniczący lokalnych struktur Hromady. Wzrosło też jego znaczenie wśród ludności białoruskiej. Likwidacja Hromady spowodowała czasowe osłabienie działalności Towarzystwa, lecz wkrótce ponownie doszło do jego wzrostu. W 1928 osiągnęło ono ok. 30 tys. członków skupionych w ok. 500 kołach terenowych.