Część struktur organizacyjnych dostała się pod wpływy Komunistycznej Partii Zachodniej Białorusi, co stworzyło pretekst do ich likwidacji przez polskie władze. Posłowie „Zmahania” w walce o całkowite opanowanie TSB postanowili w 1929 r. zwołać zjazd, podczas którego miano dokonać wyboru nowego Zarządu Centralnego. Gdy władze nie udzieliły na niego pozwolenia, postanowiono, że 19 maja odbędzie się zjazd nielegalny. Pomimo tego, że nie doszedł do skutku z powodu utrudniania wielu delegatom z prowincji przyjazdu do Wilna, grupa działaczy TSB, pozostająca pod wpływem posłów „Zmahania”, podczas nielegalnego zebrania dokonała wyboru Zarządu Centralnego. W jego skład weszli: F. Stackiewicz, M. Marcinczyk, M. Kepel oraz posłowie Dworczanin, F. Wałyniec, J. Hrecki, P. Krynczyk i Hawrylik. Podjęto rezolucję wzywającą wszystkie zarządy okręgowe do walki z dotychczasowym kierownictwem TSB. Jednocześnie nowe władze, chcąc jak najszybciej zakończyć okres dwuwładzy, doprowadziły 9 lipca 1929 r. do zwołania zjazdu TSB, który do Zarządu Centralnego wybrał: F. Steckiewicza, M. Marcinczyka, M. Kepela, M. Pietkiewicza, R. Szyrmę oraz posłów: F. Wałyńca, Dworczanina, J. Hreckiego i P. Krynczyka. Zjazd podjął również rezolucję mówiącą, że podstawą działalności dla TSB są zadania o charakterze kulturalno-oświatowym.