Remigiusz Ładowski (ur. 5 kwietnia 1738 na Wołyniu, zm. 1798 w Warszawie) – pijar, tłumacz, przyrodnik, pedagog i nauczyciel w szkołach pijarskich.
Życiorys Urodził się na Wołyniu, w rodzinie szlacheckiej. W wieku 19 lat (14 sierpnia 1757), wstąpił do zgromadzenia pijarów. Do roku 1759 włącznie, odbywał nowicjat w Podolińcu. Następnie studiował w seminariach zakonnych: retorykę (Rzeszów, do roku 1760) i filozofię (Międzyrzecz Korecki, do roku 1762). Wkrótce rozpoczął prace pedagogiczną w kolejnych ośrodkach: Chełm 1762/1763; Łowicz 1763/1764 i Wieluń 1764/1765. Po ukończeniu studiów teologicznych w Chełmie (1765/1766), nauczał kolejno w: Piotrkowie (1766/1767) i Radomiu (1767/1768). Tamteż pełnił obowiązki administratora parafii (1770) oraz opiekuna konwiktorów (1771). Przez niemal 4 lata (1772-1775) piastował funkcję wiceregensa Konwiktu Szaniawskiego w Łukowie. Wkrótce potem trafił kolejno na dwory: Scypionów (1776-1780), Gołuchowskich (1781-1782), a następnie do domu zakonnego w Krakowie (1783). Przez niemal 5 lat (1787-1792) pełnił funkcję: nauczyciela A. Sapiehy, krajczyca wielkiego litewskiego. Niedługo potem, emerytowany w zakonie, zamieszkał w Wisznicach T. Sapieżyny.