Przykładem takich chatouilleur, czyli hecklers są znani z Muppet Show dwaj wiecznie niezadowoleni staruszkowie Statler i Waldorf.
Nad całością czuwał szef klakierów (chef de claque), który kontaktował się ze zleceniodawcą i zależnie od zapotrzebowania organizował i instruował pozostałych klakierów.
Ludziom bywającym na przedstawieniach sporadycznie, klakierzy zdawali się jednymi z wielu widzów. Dla bywalców teatru byli raczej znanymi postaciami. Wokulski z powieści Lalka organizował klakę „własnymi siłami”, dzięki czemu sukces ulubieńca Izabeli Łęckiej wyglądał bardziej autentycznie.
Pewne zasługi w zwalczaniu klaki mieli Mahler oraz Toscanini. Gustav Mahler, który uznawał klakę za praktykę niegodną artysty, oficjalnie ogłosił, że nie życzy sobie jakichkolwiek oklasków podczas publicznych występów. Obecnie wraz ze wzrostem poziomu wykształcenia w społeczeństwie i zwiększoną rolą gazet i telewizji, klaka ma mniejsze znaczenie, a przynajmniej nikt jej nie robi oficjalnie.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Teatr