balt.-slaw., lit. gãlas, lett. gals »Rand, Ende«, also »die am Ende (der Herrschaft) sitzenden Leute”. Hanswilhelm Haefs. Polen. 2008.. Według innych opinii nazwa wywodzi się od słowa „silny, mocny” (por. lit. gala „siła”, galingas „silny”)Соболевский А. И. Русско-скифские этюды. Из «Известий Отделения русского языка и словесности Р. А. Н.», tomy XXVI и XXVII. – Л., 1924. – str. 310.
Łacińskie źródła duńskie, polskie i krzyżackie z XIII wieku mówią o krainie „Galindii” w południowych Prusach, a o ludzie Galindów wspominają jako już wymarłym.
Terytorium
Galindowie prawdopodobnie zajmowali tereny między górnym biegiem rzeki Łyna a Jeziorem Śniardwy. Zasięg ten odpowiada obszarowi Galindii przedstawionemu na mapie ziem pruskich Caspara Hennebergera z 1584 Pochówki Galindów znaleziono na cmentarzyskach w Burdągu, Wyszemborku, Leleszkach, Tumianach, Kielarach, Kosewie. Pozostawili po sobie grodziska m.in. w Pasymiu, Szestnie-Czarnym Lesie, Staświnach, Jeziorku koło Giżycka.