Historia Starożytność i kultury archeologiczne 250px|thumb|Galindowie na mapie Sarmacji europejskiej na podstawie Geografii Ptolemeusza. Rycina Sebastiana Münstera. thumb|250px|Zasięg kultury grupy olsztyńskiej (VI-VII w.) oraz kultury wcześniejsze: wielbarska (gocko-gepidzka) i bogaczewska (galindzka). W opisie Geografia grecki autor z II wieku n.e., Klaudiusz Ptolemeusz wzmiankuje lud Galindai (Γάλιυδάι), żyjący na wschód od siedzib Gytones (Gotów) w rejonie ujścia Wisły, na zachód od plemienia Soudinoi (Sudowów).
Archeolodzy identyfikują lud Galindai z tzw. kulturą bogaczewską rozwijającą się na wschodnim obszarze Pojezierza Mazurskiego od około I do początku V wieku.
Na początku VI wieku wykształciła się grupa olsztyńska, która obejmowała obszar wcześniejszej kultury bogaczewskiej (galindzkiej) i część kultury wielbarskiej (gocko-gepidzkiej). Grupa ta charakteryzowała się tym, że prowadziła bardzo ożywione kontakty handlowe, a w miejscach w których mieszkała znajdowane były bogate ozdoby z różnych części Europy, które mają odpowiedniki w kulturach germańskich. Grupa ta nie budowała grodów i zamieszkiwała osady nieobronne. Według niektórych opinii twórcami kultury olsztyńskiej byli germańscy HerulowieAndrzej Kokowski Starożytna Polska. Od trzeciego stulecia przed narodzeniem Chrystusa do schyłku starożytności, wyd.