Jak dowodził św. Augustyn spośród wszystkich grzechów najgorszy jest „grzech przeciw naturze”, bo „pożycie samo jest tu pogwałcone, a przecież winno ono być z Bogiem; bo perwersyjną lubieżnością plami się naturę, której On sam jest Twórcą”. Za grzech taki uchodziły praktycznie wszystkie praktyki seksualne nieukierunkowane na prokreację: masturbacja, seks homoseksualny, seks heteroseksualny dla przyjemności w oderwaniu od prokreacji i inne zachowania seksualne określane łącznie mianem „sodomii”, za którą chrześcijański cesarz Teodozjusz I Wielki, za namową ówczesnego biskupa Mediolanu świętego Ambrożego, w 390 roku wprowadził karę śmierci poprzez spalenie na stosieWilhelm Ensslin, „Die Religionspolitik des Kaisers Theodosius des Grossen”, Munich, 1953. In: Sitzungsberichte der Bayerischen Akademie der Wissenschaften, Philosophisch-historische Klasse, Year 1953, No. 2.The Historic Origins of Church Condemnation of Homosexuality..
W 1252 św. Tomasz uznał homoseksualizm za „herezję” i, w ślad za św. Augustynem, „grzech przeciwko naturze”. W 1450 papież upoważnił inkwizycję do ścigania homoseksualizmu (karą był stos).