przekonanej, że będzie faworyzował syjonistów i reprezentuje żydowski, a nie brytyjski rząd”. Natomiast generał Edmund Allenby powiedział, że Arabowie postrzegają to jako „przekazanie kraju pod administrację syjonistyczną”, i przewidywał wybuch dużych niepokojów społecznych.
Jako wysoki komisarz Palestyny Samuel starał się udowodnić swoją bezstronność i występował jako pośrednik między żydowskimi i arabskimi interesami. Było to niezwykle trudne zadanie, ponieważ rosnące osadnictwo żydowskie w Palestynie budziło uzasadniony niepokój i niezadowolenie Arabów. Doprowadziło to do zamieszek Nabi Musa w kwietniu 1920. W ich rezultacie społeczność żydowska rozpoczęła tworzenie własnej paramilitarnej organizacji samoobrony Hagana. Samuel, poszukując rozwiązania konfliktu żydowsko-arabskiego, usiłował zdobyć zaufanie ludności arabskiej i przekonać jej liderów do współuczestniczenia w administracji mandatowej. Przekonywał ich, że jest to jedyna skuteczna droga, aby mogli bronić swoich praw obywatelskich i ekonomicznych. W tych staraniach napotkał jednak na opór arabskich przywódców, którzy odmówili współpracy z jakąkolwiek instytucją, w skład której weszliby Żydzi. W maju 1921 doszło do kolejnych krwawych arabskich wystąpień – zamieszki w Jafie.