Wojska Babura obejmowała surowa dyscyplina. Braki ilościowe władca kompensował wysoką jakością wojsk. Dało to efekt w roku 1507 w trakcie bitwy pod Kandaharem, podczas której walczyły zdyscyplinowane i wypróbowane w walkach jednostki elitarne. Trzon armii stanowili doświadczeni konni łucznicy, specjalizujący się w szybkich atakach i ostrzale przeciwnika z odległości ponad 250 m. Tradycyjne sposoby walki Babur połączył z nowymi, wystawiając po raz pierwszy na subkontynencie indyjskim do bitwy wojska uzbrojone w broń palną i artylerię. Nowe sposoby walki już w następnych latach miały być decydującym czynnikiem podczas kolejnych bitew i oblężeń miast.
Armia Ibrahima II W przeciwieństwie do Babura, Ibrahim dowodził potężnymi siłami, których liczba przez historyka Nematollaha szacowana jest na 100 tys. jazdy, 5 tys. słoni bojowych i wielką liczbę piechurów. Sam Babur szacował wielkość sił przeciwnika na 100 tys. ludzi i około tysiąca słoni bojowych. Liczby te, mimo iż brzmią mało prawdopodobnie, akceptowane są dziś przez historyków. Tak wielką masę ludzi można było w tym czasie bez problemu pozyskać w Indiach.