Wojska Ibrahima składały się w przeważającej części z piechoty uzbrojonej w lance. Jego kawaleria, mimo przewagi liczebnej była relatywnie słabą jednostką i znacznie ustępowała jeździe Babura. W Indiach nie było bowiem tradycji walk kawaleryjskich przez jeźdźców uzbrojonych w łuki, co było typowe dla mieszkańców stepów. Indyjska taktyka kawaleryjska polegała na frontalnym ataku konno i tratowaniu przeciwnika.
Znaczną siłą były słonie bojowe. Wartość tej siły przełamującej była jednak niepewna. Zwierzęta często wpadały w panikę, stając się zagrożeniem także dla własnych wojsk. Broń palna była wojskom Ibrahima zupełnie nieznana. Jedynym plusem po stronie wojsk Ibrahima była ich olbrzymia liczba. Wartość bojowa żołnierzy była jednak niska, wielu z nich bowiem wywodzących się spod różnych wasali, walczyło na swój sposób. Większość była Hindusami, którzy nie żywili szacunku do swoich muzułmańskich przełożonych i walczyli dla własnego interesu.