Listy przypisywane Pawłowi które wyszły spod ręki jego uczniów nazywa się pseudonimicznymi, pseudoepigraficznymi lub deuteronomicznymi. Raymond E. Brown podkreśla, że dyskutując kwestię autorstwa listów Pawła należy uwzględnić fakt, że w starożytności istniało szersze rozumienie autorstwa jako autorytetu stojącego za myślami wyrażonymi w piśmie. Pisanie w czyimś imieniu można było traktować jako kontynuację jego obecności, podobnie jak porozumienie się listami traktowano jako substytut bezpośredniej rozmowy. W starożytności znana była praktyka, zgodnie z którą objaśnienia poglądów swego nauczyciela przypisywano jemu, dając ten w sposób wyraz, że kontynuuje się jego tradycję. W ten sposób np. Platon wkładał swoje myśli w usta Sokratesa. Podobnie istnieją zbiory pism przypisywanych Platonowi czy Pitagorasowi, napisanych przez osoby wywodzące się z ich szkół filozoficznych. Zjawisko pseudoepigrafii Jürgen Roloff wiąże z kryzysem autorytetu w Kościele w związku ze śmiercią uznanych apostołów, których naukę uważano za miarodajną.