Częstym zjawiskiem jest paralelizm, zwłaszcza w formie antytezy w układzie słów, zdań, a nawet całych partii zdań. Często stosowanymi są antytezy słów: śmierć i zmartwychwstanie, wiara i uczynki, litera i duch, wiedza i mądrość, ciało i duch etc. Chętnie stosowany jest układ stylistyczny zwany chiazmem, metonimia, pleonazm i gradacja.
Paweł 87 razy cytuje ST, na ogół za Septuagintą (LXX). Język LXX był najbardziej naturalnym sposobem wypowiadania się Pawła.
Większość listów posiada swego współautora. Tymoteusz jest współautorem sześciu listów – 2 Kor, Flp, Kol, 1 Tes, 2 Tes, Flm. Sostenes jest współautorem jednego listu – 1 Kor, Sylwan dwóch – 1 i 2 Tes. Sześć listów nie ma współautora – Rz, Ga, Ef, 1 Tm, 2 Tm, Tt. 1 i 2 Tes mają aż trzech współautorów – Paweł, Sylwan i Tymoteusz.
Tylko 2 Kor kończy się formułą trynitarną (13, 13), dwa listy kończą się formułą binarną (Rz, Ef), pozostałe formułą nawiązującą tylko do jednej z osób Trójcy: „Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa…” (Ga, 1 Tes, 2 Tes, Flm), „Łaska Pana Jezusa Chrystusa…” (1 Kor, Flp), „Łaska niech będzie z wami” (Kol, 1 Tm, 2 Tm), „Łaska niech będzie z wami wszystkimi” (Tt, Hbr), „Bogu niech będzie chwała na wieki” (Rz).