thumb|left|Mar Saba w końcu XIX wieku Scholz widział rękopis podczas swej wizyty w Mar Saba i sporządził pierwszy jego opis w swoim „Biblische-kritische Reise”. Ocenił on, że rękopis pisany jest piękną minuskułą, o niepowtarzalnym kształcie liter. Powątpiewano jednak w rzetelność jego opisu, dopóki nie ukazały się publikacje Viktora Gardthausena i Oskara von Gebhardta. Scholz skolacjonował jego tekst w niektórych miejscach.
Viktor Gardthausen przypuszczał, że rękopis powstał nad Morzem Martwym. G. Cereteli porównał z kolofonami innych rękopisów i wskazał, że najbardziej prawdopodobnym miejscem powstania jest Konstantynopol. Diller sądził, że sporządził go ten sam skryba, co Kodeks Cypryjski. Rękopis w nieznanych okolicznościach trafił do klasztoru Mar Saba w Palestynie, gdzie był przechowywany w bibliotece klasztornej pod numerem 9. W 1844 roku biskup Porfiry (Uspienski) przywiózł go do Kijowa, skąd później trafił do Petersburga. Obecnie przechowywany jest w Petersburgu, w Rosyjskiej Bibliotece Narodowej (Gr. 219).
Scrivener umieścił go na swojej liście rękopisów w I wydaniu „A Plain Introduction” (1861) pod numerem 461. Jednak w IV wydaniu (1894) rękopis znalazł się pod numerem 481. Na liście Gregory’ego rękopis figuruje pod numerem 461.