Pierwsze facsimile kodeksu wydał W. Wattenbach i A. von Velsen w roku 1878. Facsimile kodeksu wydali Cereteli i Sobolewski, Kirsopp i Silva Lake, William Hatch, Lefort i Cochez, Ruth Barbour, Bruce Metzger.
Znaczenie Do chwili odkrycia tego rękopisu najstarszym greckim datowanym rękopisem był minuskuł 14, z datą 964. Przed odkryciem Ewangelii Uspienskiego sądzono, że w wieku IX greckie rękopisy nie były jeszcze pisane minuskułą. Jednak najstarszym znanym datowanym biblijnym rękopisem jest palimpsest z fragmentem Księgi Izajasza w języku syryjskim, napisany w 459/460. Również łacińskie rękopisy były datowane już w wieku VI (np. Kodeks Fuldeński). Wynika to z faktu, że greccy skrybowie nie mieli w zwyczaju datować swoich rękopisów.
Jest cytowany w 27 wydaniu greckiego Novum Testamentum Nestle-Alanda (NA27), jednak tylko ze względu na datę.
Zobacz też Lista kodeksów minuskułowych Nowego Testamentu
Uwagi
Przypisy Amphilochy, Archimandrit, Paläographische Beschreibung datirter griechischer Handschriften des IX und X Jahrhunderts, mit 26 zweifarbigen Tafeln Schriftproben, trans. Oscar von Gebhardt, Theologische Literaturzeitung. Leipzig 1881, p. 129. F. H. A. Scrivener, A Plain Introduction to the Textual Criticism, London 1874, s. 39.