W latach 40. i 50. pracował jako model w pracowniach i studiach artystycznych Londynu. W tym samym okresie zaczął pisać i wydawać pierwsze książki, ale prawdziwy rozgłos przyniosły mu dopiero opublikowana w 1968 autobiografia „The Naked Civil Servant”. Wspomnienia te stały się podstawą szeregu wywiadów w prasie, telewizji i radio. W 1975 filmowa wersja książki (pod tym samym tytułem) została wyświetlona w telewizji brytyjskiej i amerykańskiej. Quentin Crisp otrzymał w tym filmie jedną z ważnych ról lektora opowieści i, obok aktora Johna Hurta, stał się szybko bardzo znaną i popularną postacią. Na bazie tej popularności zorganizował objazdowy show, w którym połączył własny monolog autobiograficzny z częścią poświęconą wymianie zdań i dyskusji z zebranymi widzami.

Po emigracji do Stanów Zjednoczonych zamieszkał na stałe w Nowym Jorku. Jego długie życie było do końca związane z oryginalnością osobowości, kontrowersyjnością stylu i wypowiedzi. Nowo rodzący się ruch równouprawnienia osób LGBT tak w USA, jak w Wielkiej Brytanii i Europie kontynentalnej, nie znalazł w nim orędownika i działacza. Quentin Crisp nie rozumiał potrzeb nowego pokolenia gejów i środowiska LGBT.