Carl Gottfried Neumann (ur. 7 maja 1832 w Królewcu, zm. 27 marca 1925 w Lipsku) – matematyk niemiecki, wprowadził pojęcie potencjału logarytmicznego; syn fizyka Franza Ernsta Neumanna (1798–1895).
Życiorys Carl Gottfried Neumann urodził się 7 maja 1832 roku w Królewcu. Był najstarszym synem fizyka Franza Ernsta Neumanna (1798–1895) i jego pierwszej żony Florentine Hagen (1800–1838).
Neumann studiował na Uniwersytecie Albrechta w Królewcu, m.in. u Friedricha Richelota (1808–1875), ucznia Carla Gustava Jacobiego (1804–1851) i u Otto Hessego (1811–1874). W 1856 roku uzyskał stopień doktora – jego praca doktorska zatytułowana była De problemate quodam mechanico, quod ad primam integralium ultraellipticorum classem revocatur. Dwa lata później uzyskał habilitację na uniwersytecie w Halle. Pracował na stanowiskach profesorskich na uniwersytetach w Bazylei (1863) i Tybindze (1865). W 1868 roku objął stanowisko profesora matematyki w Lipsku, które piastował aż do przejścia na emeryturę w 1911 roku.
Zmarł 27 marca 1925 roku w Lipsku.
Działalność naukowa Neumann zajmował się teorią potencjału, równaniami różniczkowymi cząstkowymi, funkcjami algebraicznymi i funkcjami specjalnymi. Wprowadził pojęcie potencjału logarytmicznego. Badał tzw.