Kanał miał, zgodnie z projektem, ok. 45 km długości, 12 m szerokości w lustrze wody, ale głębokość jedynie 24 cale (61 cm). Umożliwiało to pływanie po nim jedynie niewielkim łodziom, a ich ładunek musiał być przeładowywany w Koźlu na większe barki. W latach 1822–1830 kanał pogłębiono do głębokości nominalnej 1,6 m (z czasem spadła ona do 1,5 m), dzięki czemu mogły nań wpływać większe jednostki odrzańskie.
Spad kanału od Gliwic do Koźla (bez Kanału Sztolniowego) wynosił 48,8 m. Na trasie kanału znajdowało się 18 śluz (decyzję o budowie dodatkowej 18. śluzy podjęto w 1801) odległych od siebie o 1,0 do 4,5 km. Śluzy zaprojektowano jako drewniane, jednakże już w trakcie budowy zdecydowano o wybudowaniu części z nich w konstrukcji murowanej.
Zły stan sześciu drewnianych śluz (w 1813 zawaliła się śluza nr 1) oraz problemy z zamulaniem koryta spowodowały podjęcie kolejnych prac budowlanych, polegających między innymi na zastępowaniu śluz drewnianych murowanymi oraz poszerzaniu śluz murowanych. Prace ukończono w 1822.