Funkcjonowanie kanału W 1852 r. ruch żeglugowy na kanale osiągnął 73 500 ton w dół i 14 600 ton w górę, zmniejszył się jednak w następnych latach na skutek konkurencji rozwijającej się kolei żelaznej, doprowadzonej już w 1843 r. z Wrocławia do Gliwic i przedłużonej trzy lata później przez Katowice do MysłowicJurkiewicz Anna, Ziemba Stanisław: Województwo katowickie. Przewodnik, Sport i Turystyka, Warszawa 1962, s. 308.
W latach 1888–1893 drogę wodną przebudowano ponownie tak, by mogły się nią poruszać odrzańskie barki o nośności 100 ton. Kanał miał szerokość w dnie 5,65 m, a na wysokości lustra wody minimum 12 m (praktycznie nawet do 20 m), co pozwalało się na nim w każdym miejscu wyminąć barce załadowanej z barką pustą (wymijanie dwóch barek obciążonych było możliwe tylko na wyznaczonych mijankach). Wysokość podnoszenia śluz wynosiła od 1,9 do 4,07 m. Ich komory miały wymiary: długość od 36,57 do 38,22 m oraz szerokość od 4,08 do 4,72 m. Nie spełniały więc wymogów wprowadzonego ok. 10 lat wcześniej we Francji i coraz popularniejszego w Europie "gabarytu Freycineta". Dopuszczalne gabaryty jednostek ustalono na 34,5 m długości, 3,87 m szerokości i 1,2 m zanurzenia (to ostatnie ze względu na głębokość wody nad progiem dolnych wrót śluzy III, wynoszącą przy przeciętnym stanie wody jedynie 1,28 m).