Według Plutarcha w związku z wydarzeniami roku 100 p.n.e. Mariusz utracił poparcie plebejuszy, co skutkowało załamaniem jego kariery (Mariusz XXXII). Wiele jednak wskazuje, że w pierwszej dekadzie I wieku p.n.e. miała miejsce zwykła zmiana sojuszy i zbliżenie z frakcją senatorską. Dobitnie świadczy o tym fakt, że pomimo unieważnienia ustaw Saturnina i Glaucji (Cyceron Pro Balbo 48) weterani Mariusza otrzymali ziemie na Korsyce, gdzie utworzyli kolonię o wymownej nazwie Mariana. Co więcej, samemu Mariuszowi przypadła jedna z najwyższych i najbardziej zaszczytnych funkcji kapłańskich, augurat (Cyceron Epistulae ad Brutum I.5.3). Co więcej, jego syn ożenił się z Licynią, córką Lucjusza Licyniusza Krassusa, do tej pory zagorzałego przeciwnika, a w trakcie wojny ze sprzymierzeńcami (90 p.n.e.) Mariusz otrzymał dowództwo jednej z armii, z którego jednak zrezygnował ze względu na słaby stan zdrowia (Plutarch Mariusz XXXIII).