I wojna domowa thumb|150px|Domniemane popiersie Lucjusza Korneliusza Sulli Otwarty konflikt pomiędzy Mariuszem a Sullą wybuchł w 88 p.n.e., a jego bezpośrednim powodem był spór o dowództwo w wojnie z królem Pontu Mitrydatesem VI Eupatorem. Obydwaj politycy, pomimo wspólnej służby, od dawna za sobą nie przepadali. Główną przyczyną były plotki, które przeciwnicy polityczni Mariusza rozpuszczali w trakcie jego wielokrotnych konsulatów. Twierdzono, że Mariusz przypisał sobie zasługi Sulli, prawdziwego autora zwycięstwa nad Jugurtą. Według Plutarcha stary wódz ciężko znosił te pomówienia (Plutarch Mariusz XXXII).
W tej sytuacji doszło do kolejnej wolty w publicznej karierze politycznej Mariusza. Jego nowym sojusznikiem został ambitny trybun ludowy Publiusz Sulpicjusz Rufus, którego celem było zdobycie poparcia wpływowego Mariusza dla sprawy sprzymierzeńców. W wyniku porozumienia, jakie kończyło niedawną wojnę, otrzymali oni bowiem rzymskie obywatelstwo, ale zapisani zostali tylko do 8 z 35 tribus, co wydatnie zmniejszało ich siłę oddziaływania. Propozycja zmiany tego stanu rzeczy napotkała jednak na zaciekły opór Senatu, a w mieście wybuchły zamieszki. Sprzymierzeni Mariusz i Sulpicjusz byli jednak na tyle silni, że przegłosowali wszystkie swoje projekty łącznie z pozbawieniem Sulli, konsula roku 88 p.n.e.