Dżuma () – powieść paraboliczna Alberta Camusa wydana w 1947 w Paryżu przez Éditions Gallimard; w języku polskim ukazała się w 1957 w tłumaczeniu Joanny Guze.
Zaliczana do dzieł XX-wiecznej literatury egzystencjalistycznej, realistycznie opowiada o epidemii dżumy w algierskim Oranie, znajdującym się wówczas w kolonii francuskiej. Wydarzenia opisane są z punktu widzenia neutralnego narratora. Głównym bohaterem jest miejscowy lekarz-idealista Bernard Rieux.
Powieść ta stała się w Polsce lekturą szkolną w szkole średniej.
Wybrani bohaterowie Bernard Rieux, lekarz Ojciec Paneloux, ksiądz Jean Tarrou, syn prokuratora Cottard, przestępca Raymond Rambert, dziennikarz Joseph Grand, urzędnik
Struktura i znaczenie powieści Powstała po II wojnie światowej i wydana w 1947 roku, powieść Camusa jest utworem o charakterze uniwersalnym. Lokalne dramatyczne wydarzenia w Oranie stanowią płaszczyznę i nośnik do przekazania szerszych treści. Jest to bowiem dzieło o ekspansji zła i o kształtowaniu różnorodnych postaw ludzkich w jego obliczu. Dżuma jako powieść paraboliczna posługuje się uogólnieniem, schematyczną fabułą do przedstawienia zagadnień szerszych, doniosłych i aktualnych w każdej epoce.