Już od kwietnia poczynania księżnej były pod baczną obserwacją policji francuskiej. W tym samym miesiącu specjalnym wysłannikiem rządu w Wandei i Bretanii został generał Dermoncourt. Ze względu na zupełny brak ostrożności wśród rojalistów bez szczególnego wysiłku zorientował się on w zamiarach księżnej. W dodatku nawet wśród samych rojalistów nie było zgody co do dalszych działań. Z dwunastu sformowanych dywizji rojalistycznych aż siedem zakwestionowało pomysł organizacji insurekcji, powołując się na brak wyposażenia, niepowodzenia na południu i brak konkretnego planu działań. Księżna pozostała jednak głucha na te wątpliwości i zarządziła wybuch powstania na 24 maja, z Bourmontem jako wodzem naczelnym. Sam Bourmont nie był jednak przekonany o powodzeniu przedsięwzięcia i próbował odwieść de Berry od jej planów. Uzyskał jedynie przełożenie wybuchu na noc z 3 na 4 czerwca.

Walki Dermoncourt, dobrze zorientowany w ogólnych założeniach rojalistów, lecz nie mogący wydobyć informacji o ich realnej sile, był przekonany o rychłym wybuchu wojny domowej. Rozdzielił zatem swoje oddziały tak, by unikać większych starć.