Ten przypadek pacjenta ze złamaniem lewej kości skroniowej i porażeniem połowiczym prawostronnym, który uległ poprawie po usunięciu wgniecionych do środka odłamów czaszki, opisał właśnie Miyake na łamach "Tokyo Medical Journal" w 1893 roku.
Następnie Miyake powrócił w rodzinne strony i otworzył praktykę chirurgiczną w Tokushima. Działalność służb medycznych w mieście nie satysfakcjonowała go, więc zdecydował się wyjechać na dalsze studia do Niemiec, jak wielu innych japońskich lekarzy w tym okresie. W 1898 roku przybył do Berlina. Tam usłyszał o osiągnięciach naukowych Jana Mikulicza-Radeckiego, ucznia Theodora Billrotha i zdecydował się pojechać pociągiem do Wrocławia, aby starać się o możliwość współpracy. Niemal od razu został przyjęty do pracy w klinice. W 1901 roku Miyake został doktorem medycyny. Był jednym z ulubionych uczniów Mikulicza. Gdy jego dwuletni staż dobiegł końca, ten zaproponował mu pozostanie w klinice. Według słów żony Mikulicza: "kochał Miyakego jak własnego syna"Miyake H (1998) [w:] Miyake S (ed) The diary of Hayari Miyake (w języku japońskim). Nihon-Bunkyo-shuppan, Okayama, 19–28. Cytat za . Ojciec Miyake prosił go jednak o powrót do Japonii, dlatego propozycja Mikulicza pozostała niewykorzystana. Mikulicz dał mu bardzo pochlebny list polecający.