mały|Żona Leopolda, Elżbieta Charlotta Orleańska Leopold Józef Lotaryński (ur. 11 września 1679 w Innsbrucku, zm. 27 marca 1729 w Lunéville) – książę Lotaryngii w latach 1690–1729 i książę cieszyński w latach 1722–1729, syn Karola V Lotaryńskiego i Eleonory Habsburżanki. Jego żoną była Elżbieta Charlotta Orleańska.

Wczesne życie Leopold był synem Karola V, księcia Lotaryngii i jego żony Eleonory, przyrodniej siostry Leopolda I, cesarza rzymskiego.

W chwili narodzin Leopolda Lotaryngia i Bar były okupowane przez Ludwika XIV, co zmusiło jego rodziców do emigracji do Austrii, gdzie żyli pod opieką cesarza. Dlatego Leopold urodził się w pałacu w Innsbrucku i otrzymał imię na cześć cesarza. Leopold dorastał w Innsbrucku, podczas gdy jego ojciec był zaangażowany w obronę Wiednia przed Turkami.

W 1690 roku zmarł jego ojciec, a jedenastoletni Leopold odziedziczył wciąż okupowane księstwa. Jego matka, starając się spełnić ostatnią wolę męża, by zwrócić dzieci ojcu, zwróciła się do Reichstagu w Ratyzbonie o powrót syna do Lotaryngii. Leopold został wysłany do Wiednia, aby pod okiem cesarza zdobyć wykształcenie wojskowe. W Wiedniu dorastał ze swoimi kuzynami, arcyksiążętami Józefem i Karolem, przyszłymi cesarzami.