W tym samym roku Leopold został również mianowany Kawalerem Orderu Złotego Runa.
Podobnie jak jego ojciec, wstąpił do armii cesarskiej i w wieku osiemnastu lat wziął udział w oblężeniu Timișoary w 1694 roku. Trzy lata później objął dowództwo nad Armią Renu.
Książę Lotaryngii 30 października 1697 roku podpisaniem pokoju w Rijswijk zakończyła się wojna dziewięcioletnia (znana również jako wojna Ligi Augsburskiej) .
Traktat przywrócił księstwa Lotaryngii i Baru dynastii lotaryńskiej, zgodnie z nadzieją matki Leopolda; zmarła ona cztery dni później w Wiedniu. 17 sierpnia 1698 roku książę Leopold triumfalnie wjechał do stolicy Nancy. Odbudował i ponownie zaludnił swoje ogarnięte wojną księstwo, zachęcając do imigracji. Pod koniec jego panowania księstwo było bezpieczne i prosperujące.
W swojej polityce zagranicznej Leopold starał się podtrzymywać dobre stosunki z Francją i uspokoić potężnego sąsiada. 13 października 1698 roku w pałacu Fontainebleau Leopold poślubił Elżbietę Charlottę Orleańska, siostrzenicę Ludwika XIV, która ofiarowała bez grosza przy duszy księciu posag w wysokości 900 000 liwrów. Elżbieta Charlotta okazała się troskliwą matką i urodziła czternaścioro dzieci, z których tylko czworo dożyło wieku dojrzałego.