Troje z nich zmarło w ciągu tygodnia w maju 1711 roku z powodu epidemii ospy w zamku Lunéville, wiejskiej siedzibie książąt Lotaryngii.
Pomimo dyplomatycznych starań Leopolda, jego stolica, Nancy, została zajęta przez wojska obce podczas wojny o sukcesję hiszpańską (1700–1713). W obawie o rodzinę, Leopold przeniósł dwór do zamku w Lunéville, gdzie przebudował go na „Wersal Lotaryński”. To właśnie tutaj, w 1700 roku, urodził się jego pierwszy syn, Leopold.
W 1703 roku książę wprowadził Kodeks Leopolda, regulujący rządy w Księstwie. Wiele przestępstw, takich jak czary, fałszerstwo monet, podpalenia i akty seksualne „sprzeczne z naturą”, podlegało karze śmierci przez spalenie. Osoby winne kradzieży przedmiotów sakralnych z kościoła mogły zostać skazane na spalenie żywcem. Próbował on mianować swoją najstarszą córkę, Elżbietę Charlottę Gabrielę Lotaryńską, przełożoną Remiremont, ale bezskutecznie z powodu sprzeciwu papieża Klemensa XI.
Życie małżeńskie Leopolda przeszło kryzys w 1708 roku, kiedy to wziął na kochankę Annę-Małgorzatę de Lignéville, księżniczkę Beauvau-Craon.