Odsunięcie się od rozgrywających wydarzeń oznaczało samoizolację, spadek jej roli i znaczenia, ponadto ewentualne zwycięstwo obozu endeckiego w tym starciu groziło zaprowadzeniem w kraju dyktatury na wzór faszyzmu. Natomiast włączenie się do rozgrywki po stronie piłsudczyków umożliwiało – według rachub kierownictwa partii – przejście do drugiego etapu walki, oznaczającego realizację celów robotniczo-chłopskich.
Mylne co do osoby Piłsudskiego i jego ekipy poglądy panowały w partii niemal od początku jej istnienia. Na I Konferencji w referacie o sytuacji międzynarodowej i położeniu Polski mówiło się o „inteligencko-militarnej” grupie Piłsudskiego, zaś na II Konferencji rezolucja o sytuacji w Polsce głosiła: „Polska poszła zrazu trzecią drogą, odpowiadającą ideologii klasy pośredniej: drobnomieszczaństwa i jego wodza – Piłsudskiego”. Zresztą podobnego zdania o roli Piłsudskiego byli także czołowi działacze Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików) i Komunistycznej Partii Niemiec.
W dniach przewrotu majowego dla podkreślenia odrębności swych celów KPP wysunęła hasła uzbrojenia ludu, uwolnienia więźniów politycznych, wywłaszczenia obszarników, prawa do samookreślenia dla Ukraińców i Białorusinów, wezwała robotników do strajku.