Od 1 grudnia 1927 był kierownikiem pola górniczego w Kopalni Węgla Kamiennego „Jakub” w Będzinie, od 1 czerwca 1933 - kierownikiem robót górniczych, a od 1 września 1934 zawiadowcą w Kopalni Węgla Kamiennego „Dorota” w Kazimierzu Górniczym. W marcu 1939 został kierownikiem pola górniczego w Kopalni Węgla Kamiennego „Kazimierz-Juliusz” w Sosnowcu, od 1 kwietnia 1939 kierował robotami górniczymi w Kopalni Węgla Kamiennego „Sucha” k. Karwiny na Śląsku Cieszyńskim. Po ukończeniu skróconego kursu Szkoły Podchorążych Rezerwy, 1 września 1932 został mianowany na stopień podporucznika piechoty rezerwy. 1 stycznia 1937 otrzymał awans na stopień porucznika rezerwy.
Po wybuchu II wojny światowej jako oficer rezerwy został objęty mobilizacją i zgłasił się do swojego pułku w Tarnowskich Górach. Po kampanii wrześniowej przedostał się do Rumunii, gdzie został internowany. Pod koniec 1939 uciekł z obozu i dotarł do Turcji, gdzie w styczniu 1940 został kierownikiem poszukiwań górniczo-geologicznych w Instytucie Badań i Poszukiwań Kopalin (prowadził prace poszukiwawcze i wydobywcze antymonu w prowincji Anatolia, w okolicy miejscowości Turhal). Od 1 grudnia 1943 był kierownikiem biura techniczno-administracyjnego działu motorów oraz kierownikiem odlewni w Fabryce Samolotów Sportowych w Ankarze.