Po zakończeniu wojny, wrócił w 1946 do kraju. W Katowicach, zgłosił się do pracy w przemyśle węglowym i podjął pracę w Zabrzańskim Zjednoczeniu Przemysłu Węglowego. W 1954 na wiadomość o odkryciu złóż siarki, zgłosił się do Ministerstwa Górnictwa z prośbą o przeniesienie do tworzącego się przemysłu siarkowego. Został oddelegowany w czerwcu 1954 do Tarnobrzega, celem rozpoczęcia organizacji przyszłych kopalń i zakładów przetwórczych siarki. Po powołaniu „Kopalni Siarki Tarnobrzeg” (potem Kopalnie i Zakłady Przetwórcze Siarki Siarkopol) został ich dyrektorem naczelnym. 14 września 1954 otrzymał nominację na generalnego dyrektora górniczego III stopnia.
Był członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W styczniu 1958 roku został radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie z Okręgu Wyborczego Tarnobrzeg.
Żonaty z Zofią z domu Cierpisz. Ojciec Andrzeja (ur. 1931), magistra inżyniera elektryka.
Zmarł 25 marca 1958 w Tarnobrzegu, pochowany na cmentarzu w Żołyni.