Eduard Kadlec (ur. 10 marca 1880 w Uściu nad Łabą, zm. 19 sierpnia 1961 w Brnie) – czeski generał.
Życiorys W 1900 r. ukończył szkolenie w artyleryjskim korpusie kadetów w Wiedniu i do 1909 r. służył w austro-węgierskiej artylerii fortecznej. Potem przeniesiony do rezerwy, wkrótce zaciągnął się do służby w belgijskim wojsku kolonialnym w Kongu.
Po wybuchu I wojny światowej, która zastała go na urlopie w ojczyźnie, w związku z czym powołany został do wojska austro-węgierskiego w stopniu nadporucznika. Służbę pełnił na przemyskim forcie nr XI „Duńkowiczki” (Twierdza Przemyśl), którego był komendantem. Po kapitulacji Twierdzy 22 marca 1915 r. znalazł się w niewoli rosyjskiej.
Z 1916 r. brał udział w formowaniu Korpusu Czechosłowackiego w Rosji. W 1917 r. zastępował komendanta Siódmego Pułku Strzeleckiego i w marcu 1918 r. objął stanowisko dowódcy Grupy Północnej Korpusu Czechosłowackiego w walkach pod Bachmaczem, gdzie został ranny. Po wyleczeniu dowodził od maja 1918 r. Siódmym Pułkiem Strzeleckim i stał się jednym z komendantów Korpusu Czechosłowackiego w walkach na Syberii (pułkownik). W listopadzie 1918 r. objął stanowisko dowódcy legionu ochotników rumuńskich, który walczył na Syberii wspólnie z Korpusem Czechosłowackim i z nim w 1920 r. wyjechał do Rumunii. Od 1921 r. generał brygady i od 1924 r.