generał dywizji.
Pobyt w Rumunii zamienił za powrót do ojczyzny, gdzie funkcjonował dalej w wojsku na różnych stanowiskach – dowódca dywizji pieszej w Banskiej Bystrici (1921-31), dowódca dywizji pieszej w Ołomuńcu (1931-35), dowódca Czwartego Korpusu (1935) oraz dowódca lądowych na Morawach i na Śląsku Cieszyńskim (1935-37). W 1937 r. w stopniu generała armii odszedł na emeryturę.
W 1945 r. listownie poprosił ówczesnego ministra obrony narodowej, Ludvíka Svobodę, o przywrócenie do czynnej służby. Nigdy nie doczekał się odpowiedzi.
W 1948 r. został eksmitowany ze swojej willi i wysiedlony do Brna. Wiosną 1950 r. władze komunistyczne zdegradowały go do rangi szeregowca i pozbawiły odznaczeń. Później pracował w muzeum miejskim w Brnie, gdzie m.in. opracował precyzyjny katalog kolekcji broni (jego autorstwa są zarówno rysunki i opisy). Umarł w zapomnieniu 19 sierpnia 1961.
W listopadzie 1989 (po aksamitnej rewolucji) został pośmiertnie zrehabilitowany – przywrócono mu godność generała i odznaczenia.