W 1657 w okolice Gryfic w pogoni za Szwedami podeszły zagony jazdy Stefana CzarnieckiegoWniosek H. Riemanna o pobycie zagonów St. Czarnieckiego pod Gryficami, został obalony przez E. Rymara. Za: E. Rymar, Pierwsza wyprawa Stefana Czarnieckiego na Pomorze Zachodnie (1657 r.), w: „Mówią Wieki”, nr 5/1986, s. 10–15.. Ogromne straty wyrządziły miastu pożary i epidemie. Największy pożar miał miejsce w 1658. Strawił całą południowo-zachodnią część miasta. Kolejny pożar w 1668 zniszczył ponownie większość miasta. Upamiętnieniem tych wydarzeń, stała się doroczna uroczystość – „Święto Ognia”, obchodzoną w Gryficach do XVIII w.
W XVIII wieku nastąpiło ożywienie gospodarcze. W 2. połowie XVIII wieku (wojna siedmioletnia) miasto było zajmowane trzykrotnie przez wojska carycy Elżbiety.
mały|Panorama Gryfic (1940 r.)
Na początku XIX wieku liczba mieszkańców wzrosła do ok. 3 tys. Doprowadziło to do rozbudowy miasta. Od 1816 w wyniku reformy administracyjnej miasto stało się siedzibą powiatu w prowincji Pomorze. Przełom XIX i XX wieku przyniósł dalszy rozwój gospodarczy miasta, na którego terenie wybudowano cukrownię, fabrykę wyrobów ceramicznych i pieców, krochmalnię, fabrykę marmolady.