Na jego wniosekKandydatury na stanowiska ministrów: Spraw Zagranicznych, Obrony Narodowej oraz Spraw Wewnętrznych, musiały być uprzednio skonsultowane z prezydentem (tzw. resorty prezydenckie – art. 61 Małej Konstytucji). Sejm wybierał łącznie pozostałych członków Rządu (w ciągu 21 dni, licząc od dnia przyjęcia przez prezydenta dymisji Rady Ministrów, której wyrażono wotum nieufności), zaś prezydent powoływał tak wybrany Rząd i odbierał przysięgę od jego członków (art. 66 ust. 4 w zw. art. 58 MK oraz art. 61g ust. 5 w zw. z art. 61b ust. 4-7 Reg. Sejmu). W wypadku gdy Sejm wyraził rządowi niekonstruktywne wotum nieufności – nie wybierając jednocześnie nowego premiera, prezydent przyjmował dymisję Rady Ministrów lub rozwiązywał Sejm (art. 66 ust. 5 MK)Jedyny przypadek rozwiązania Sejmu w tym trybie miał miejsce w 1993 roku (Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 maja 1993 r. w sprawie rozwiązania Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej – M.P. z 1993 r. nr 27, poz. 285), w następstwie wyrażenia wotum nieufności rządowi Hanny Suchockiej (Uchwała Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 maja 1993 r. w sprawie wotum nieufności dla Rady Ministrów – M.P. z 1993 r. nr 27, poz. 283)..