Powstanie jakobickie thumb|300px|Bitwa pod Culloden na obrazie Davida Moriera Incydent w powstaniu 1745 roku Pod koniec 1745 r. książę Cumberland został wyznaczony na głównodowodzącego wojsk tłumiących powstanie jakobickie Karola Edwarda Stuarta, "Młodszego Pretendenta". Odwołany z Flandrii, od razu ruszył na przeciwnika, który w tym czasie dotarł do Derby. Do generalnej bitwy jednak nie doszło, gdyż armia pretendenta rozpoczęła odwrót na północ. Cumberland udał się w pościg, ale po porażce swojej straży przedniej pod Clifton Moor wstrzymał dalszy pościg na czas zimy.
Po zdobyciu Carlisle Cumberland wyjechał do Londynu, jednak powrócił do swych wojsk na wieść o klęsce Henry’ego Hawleya pod Falkirk. 30 stycznia 1746 r. Cumberland przybył do Edynburga, gdzie poświęcił się przygotowywaniu swoich wojsk do walki w specyficznych warunkach północnej Szkocji, przy okazji odbudowując morale i nadszarpniętą klęskami wiarę żołnierzy w swoje własne możliwości.