Brał udział w I wojnie światowej. Służył w pododdziałach gospodarczych w różnych oddziałach wojskowych na Kowieńszczyźnie, zaś od stycznia 1915 zajmował funkcję pisarza wojskowego oddziału mobilizacyjnego oficerów w Piotrogrodzie. Od końca 1915 do października 1916 przeszedł kurs w nikołajewskiej akademii wojskowej, po czym skierowano go do 1 pawłowskiej szkoły wojskowej. Po jej ukończeniu 1 lutego 1917, został oficerem szkoleniowym 7 kompanii szkolnej. Po rewolucji październikowej 1917 przystąpił do bolszewików. Objął funkcję komisarza okręgowego w Nowogródku. Podczas pobytu w Dźwińsku na pocz. marca 1918 dostał się do niewoli niemieckiej i został osadzony w obozie jenieckim.
Po zakończeniu wojny pod koniec listopada tego roku wyszedł na wolność i przyjechał do Wilna, gdzie nawiązał kontakty z białoruskimi działaczami narodowymi. Przystąpił do organizacji białoruskich oddziałów wojskowych w litewskiej armii. 1 grudnia 1918 został odkomenderowany do litewskiego ministerstwa obrony. Jednak już 20 grudnia w stopniu kapitana został komendantem miasta Grodno, pełniącego rolę stolicy Białoruskiej Republiki Ludowej. Podjął energiczną działalność w celu utworzenia białoruskich oddziałów wojskowych. Sformował 350-osobowy samodzielny batalion grodzieńskiej komendantury.